Jakie nazwy stosować na paragonach od października 2013

Miało być lepiej, a wyszło jak zwykle. Ministerstwo Finansów na podstawie orzecznictwa sądów administracyjnych postanowiło zmienić przepisy w sprawie wystawiania paragonów, ale określiło je tak, że powstał wielki bałagan. Minister chciał, wprowadzić krótkie vocatio legis, jednakże ostatecznie nowe przepisy będą obowiązywały od 1 października 2013 r., tzn. przepisy te już obowiązują, ale podatnicy otrzymali czas na dostosowanie się.

Najwięcej wątpliwości powstaje przy nazewnictwie towarów i usług oraz obowiązku wymiany kas fiskalnych. Ministerstwo Finansów w wyjaśnieniu z dnia 9 sierpnia 2013 r. pisze, że na paragonie zabronione jest jedynie nazewnictwo towarów jako grupy. Chodzi na przykład o pieczywo zamiast bułka, chleb. Tylko że bułka ma też wiele odmian tak jak i chleb ciemny, jasny, z ziarnami, krojony, tej piekarni innej piekarni. Czy należy dokładnie opisać towar na paragonie?????? Tak samo owoce jak jabłka, gruszki, śliwki mają swoje odmiany, a zatem użycie nazwy jabłka nie spełnia nowych kryteriów paragonów, ponieważ określa grupę towarów.

Nowe rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2013 r. poz. 363) nakazuje jednoznaczną identyfikację towarów i usług na paragonie i tyle.  brak jest rozwinięcia tematu.

Jednoznaczna czyli niewątpliwa, pewna, wyraźna, bezsprzeczna, niekwestionowana, niedwuznaczna. Jeśli weźmiemy pod uwagę tylko wykładnię literalną na paragonach powinniśmy zamieścić wszystkie informacje o produkcie, co w praktyce jest niewykonalne. Weźmy na przykład bukiet w kwiaciarni. Należy opisać czy klient zakupił duży czy mały bukiet i z jakich kwiatów on się składał. Inaczej opis towaru nie będzie pozwalał na jednoznaczną identyfikację.

Urzędnicy w wyjaśnieniu tłumaczą, że wystarczy na paragonie zamieścić nazwę np. pomidor bez względu na jego odmianę i cenę. Tylko że w poprzednim wyjaśnieniu wskazywali, że  "jeżeli jednak podatnik sprzedaje np. pomidory i pomidory na gałązce, przy czym oba towary mają różną cenę za kilogram, powinien, co do zasady, oddzielnie je identyfikować.”Nie minęły dwa miesiące, a sami urzędnicy zmieniają zdanie. Ja nie wiem co doradzać a podatnicy nie wiedzą czy muszą wymieniać kasy rejestrujące do 30 września 2013 r. i jakie nazwy opisać.

Nowelizacja przepisów miała ujednolicić sposób identyfikowania towarów i usług, a przysparza kolejnych problemów. Jak urzędy skarbowe podejdą do tematu nie wiadomo. Ministerstwo podkreśla, że to podatnik sam określa nazewnictwo swoich towarów i może np. nazwać bukiet zwykły, bukiet ślubny itp. ale czy to wystarczy kontrolującym? Skąd zatem ta zmiana przepisów i spory w sądach administracyjnych skoro podatnik sam może ustalić nazwy na paragonach. Dlaczego urzędnik ma prawo mu kwestionować nazwy? Jak podatnik ma prowadzić działalność skoro nie ma pewności czy prawidłowo nadał nazwy swoich produktów na kasie fiskalnej? Minister stworzył klauzulę generalną, tzn. ogólną nazwę, która będzie konkretyzowana w praktyce. Obawiam się, że znów spory będą się kończyć w sądzie. W zależności od urzędnika w jednym sklepie będzie można używać nazwy jabłka a w innym już antonówka, lobo, delikates, itd.

Oczywiście możemy stosować skróty nazw, ale na niewiele się to zda.

Ja ze swojej strony radziłabym występowanie z pytaniami do Krajowej Informacji Podatkowej na wniosku ORD-IN. koszt takiego wniosku (gdy sporządzamy sami) to 40 zł. Jeśli Ministerstwo uchwaliło przepisy niejasne to niech teraz poniesie konsekwencje i każdemu podatnikowi wyda indywidualną interpretację czy prawidłowo określił nazwy towarów lub usług. Niech się urzędnicy zastanawiają nad każdym najmniejszym przypadkiem. Nie zrobili tego przed podpisaniem nowego rozporządzenia w sprawie kas fiskalnych, więc niech teraz o tym pomyślą.

Co nam daje taka interpretacja? Po pierwsze ochronę przed nałożeniem mandatu karnego za nieprawidłowe (według kontrolujących w przyszłości) nazwy, a po drugie spokojny sen. Nieprawidłowe nazwy na paragonach to nierzetelne księgi podatkowe, tj. prowadzone w sposób wadliwy. Na samo rozliczenie podatku VAT czy podatku dochodowego nie ma to wpływu, ale mandat można otrzymać nawet do wysokości 3200 zł.

VAT od zakupów poza Polską do kosztów czy nie?

Będąc spółką zależną od spółki matki mającej siedzibę w innym państwie, lub odwrotnie mając poza Polską swoje spółki zależne lub kontrahentów z zagranicy niejednokrotnie ponosimy koszty zakupów, ale za małe by wystąpić do obcego państwa o zwrot vat.

Przepisy ustaw o podatkach dochodowych są bardzo skomplikowane i niestety niejednoznaczne. 

poradnik.kobieta.gazeta.pl

To w końcu jak z tym VAT-em, czy do kosztów zaliczamy kwotę netto zakupów w Niemczech, Francji, Japonii, Ukrainy, itp. czy brutto???? Organ podatkowy zapyta, a jakie zakupy dokonałeś podatniku. No to wymieniamy: paliwo, opłaty za autostrady, nocleg, obiad, kartki, długopis (bo zapomnieliśmy), itp. itd. Wszystko to co potrzebne do pozyskania lub utrzymania przychodu. Nie to jest jednak problemem.

Zgodnie z przepisami ustaw o podatkach dochodowych podatek VAT jest kosztem, gdy podatnik (firma) nie miała prawa do jego odliczenia, np. korzysta ze zwolnienia z VAT.

VAT podatek znany w Unii Europejskiej jako podatek od wartości dodanej, a w Polsce jego odpowiednikiem jest podatek od towarów i usług. Oba wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów (i w CIT art. art. 23 ust. 1 pkt 43 lit.a oraz w PIT art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) nie odnoszą się jednak do zagranicznego podatku VAT. 

Jak stanowi przepis: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, chyba że spełnione są warunki szczególne, w tym brak możliwości odliczenia polskiego VAT. Podkreślę polskiego VAT. Z tego płynie wniosek, że nie ma podstaw prawnych by wyłączać z kosztów podatek od wartości dodanych obowiązujący w innym państwie.

gazetakaszubska.pl

Takie rozumienie przepisów potwierdza także orzecznictwo. W wyroku z 27 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. I SA/Gd 571/11, orzekał w sprawie firmy, która transportowała ryby do krajów Unii Europejskiej i w związku z tym ponosiła nie tylko koszty paliwa, ale i inne. WSA potwierdził, że podatnik dokonując nabycia paliwa w innym państwie członkowskim nie uzyskuje uprawnienia odliczenia podatku naliczonego VAT na warunkach wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r., zatem brak podstaw do uznania, że nie odliczył podatku w warunkach przysługiwania mu tego odliczenia. Podatek zapłacony od wartości dodanej, wynikający ze stosownych faktur jest dla podatnika kosztem (art. 12 ust. 4 pkt 6a) w sytuacji spełnienia wszystkich warunków wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 12 ust. 1 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Wyrok ten ma zastosowanie także do innych branż. Chodzi bowiem o zasady i interpretację językową przepisów. Fiskus nie może odmówić zaliczenia w koszty podatkowe podatku od wartości dodanej wykazanego na zagranicznej fakturze zakupowej, z powodu potencjalnej możliwości jego odzyskania.

Minister Finansów początkowo złożył skargę na powyższy wyrok, jednak zdecydował się ją cofnąć, co oznacza, że organy podatkowe nie powinny w tej kwestii rozstrzygać inaczej.

Jest to małe światełko w gąszczu niesprawiedliwych interpretacji.

Polityka podatkowa też dotyczy kontroli urzędu skarbowego

Co zrobić kiedy natrafimy na skałę w postaci urzędnika skarbowego? My działamy w przekonaniu, że księgujemy właściwie, albo, że nie byliśmy zobowiązani do zapłaty podatku, a  urzędnik twierdzi inaczej.

Ile razy zalał was zimny pot jak usłyszeliście przez słuchawkę, że urząd skarbowy do was dzwoni i oczekuje wyjaśnień (w ramach mniej dotkliwych czynności sprawdzających), albo odebraliście od listonosza zawiadomienie o wszczęciu kontroli? 

Stopień skomplikowania naszego prawa podatkowego oraz komunistyczna przeszłość (gdzie urzędnik był Panem a podatnik zdrajcą) wywołuje u nas podatników gęsią skórkę. Moim zdaniem zupełnie niepotrzebnie.

Urzędnicy to też ludzie, których zadaniem jest wyłapywanie, nie pomyłek uczciwych podatników, a oszustw podatkowych przestępców.Oni tez maja prawo do pomyłek.

Zdarza się, że urząd skarbowy inaczej interpretuje dany przepis niż podatnik - jego  doradca podatkowy - a nawet sąd administracyjny. To dlatego, że nie mamy w Polsce wiążącej interpretacji indywidualnej.

Ale jaki jest złoty środek? Przekonywać urzędnika czy odpuścić, zapłacić podatek i mieć święty spokój? Oczywiście powiem, że wszystko zależy od tego czego dane zastrzeżenie dotyczy, czy czynności jednorazowej czy ciągle powtarzającej się oraz o jaką kwotę podatku trzeba by walczyć.Warto jednak przed złożeniem jakichkolwiek wyjaśnień skonsultować swoją linię obrony z doradcą podatkowym. 

Nie tylko w prawie karnym, ale też i w prawie podatkowym istnieje niepisana zasada, że wszystko co powiesz może zostać użyte przeciwko tobie. Załóżmy, że urząd twierdzi, że bony towarowe będące nagrodą w programie lojalnościowym nie są opodatkowane VAT, a zatem Zlecający nie może sobie odliczyć VAT naliczonego przez Organizatora. Czynność na pewno powtarzająca się, a kwota podatku, którą trzeba obronić wysoka. W tym przypadku ważna jest treść zawartej umowy, choć podejrzewam, że w większości te bony towarowe (nagrody) będą częścią usługi kompleksowej. Argumentacja w tym przypadku jest bardzo skomplikowana i złożona, bo urzędy powołują orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Baxi Group (C-53/09 i C-55/09), w którym ETS uznał, że bony towarowe nie są opodatkowane VAT, ale zastrzegł również, że bony te mogą być częścią usługi kompleksowej, co zmienia postać rzeczy. Tego jednak organy podatkowe już nie zauważają. Na szczęście polskie sądy już tak, np. wyrok Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. III SA/Gl 976/12.

Jeśli zatem urząd kwestionuje dużą kwotę podatku to ułożenie spójnej argumentacji przemawiającej za prawidłowością waszego postępowania może skrócić drogę odwoławczą, czyli zaoszczędzić wam czasu i dodatkowego stresu.  

Ostatnio zastanawiałam się  nad ogromnymi możliwościami planowania podatkowego, tzw. polityki podatkowej. I doszłam do wniosku, że nawet przy kontroli skarbowej można zgrabnie zadbać o brak podatku. Tylko nie można zgłosić się do prawnika dopiero na etapie skargi kasacyjnej, ale najlepiej już podczas wizyty urzędnika w firmie.

Jak reprezentację zaliczyć do KUP.

Niedawno obiecałam koleżance, że napiszę coś na temat reprezentacji i reklamy w kosztach uzyskania przychodów. Szczerze powiem, że ogólne wypowiadanie się na ten temat nie jest proste.

W tym poście przyjrzę się logo zamieszczanym na różnych przedmiotach, które następnie rozdajemy klientom, lub potencjalnym klientom, itp. Kiedyś myślałam, że to zawsze będzie reklama.

Ale nie......... Jak twierdzi nasza izba ze stolicy w interpretacji indywidualnej z 2011.01.31, sygn. IPPB1/415-1097/10-2/ES, nie na wszystkich produktach nasze logo stanowi reklamę: "umieszczenie znaku firmowego przedsiębiorcy na jakimkolwiek produkcie przekazywanym kontrahentowi, nie może przesądzać o jego charakterze reklamowym, a tym samym przesądzać o możliwości zaliczenia jego wartości do kosztów uzyskania przychodów."

A niby od kiedy wykupienie zamieszczenia mojego logo na produktach innej firmy to reprezentacja? Albo cokolwiek innego. Izba nie wyjaśnia jakie produkty z moim logo nie mieszczą się w zakresie reklamy. Minister Finansów milczy..... mhm, a dla mnie, przedsiębiorcy, to problem.

Dlaczego fiskus ogranicza moją reklamę? Kto ma prawo określać, że moje logo na tanim, nieznanym materiale/produkcie, który za chwilę ulegnie zniszczeniu to reklama, a użycie wysokiej jakości znanych produktów z moim logo to reprezentacja???? Przepisy tego nie regulują. Spółka jest skazana na wolę i nie wolę urzędników.

Czy zamówienie miniaturek z Wieżą Eiffla z moim logo, które będą przekazywane klientom jako reklama świadcząca o tym, że otwieram filię we Francji (znaczy rozwijam się, możesz na mnie liczyć, nawet kontrahenci z Francji ode mnie kupują) to reklama czy reprezentacja? Dla mnie reklama, no ale urząd może mieć inne zdanie. 

Ogólnej zasady niestety podać nie mogę co jest reklamą a co reprezentacją, ale jedno co jest pewne to niepewność :( spowodowana niejasnością przepisów podatkowych. Powtórzę teraz mantrę za izbami skarbowymi wydającymi interpretacje indywidualne, która w tej konkretnej sytuacji się sprawdza "każda sprawa jest inna i inne interpretacje i orzeczenia nie mają zastosowania", nawet jeśli stan faktyczny jest identyczny. To mnie najbardziej denerwuje u polskich urzędników. Podajesz im argumenty i orzeczenia a oni orzekają po swojej myśli, bo tak.... Zastanawiam się czasami czy ten system precedensów w prawie nie jest bardziej przejrzysty i dostosowany do realiów wciąż zmieniającej się gospodarki.

Marta, reprezentacja czy reklama? Nie wiem dopóki nie będzie konkretnej sprawy ;) a jak już ją będziemy mieli to pewnie skończy się przed NSA :)

Chcesz skorzystać z ulgi mieszkaniowej - nie umieraj

Święto zmarłych za nami a w mojej praktyce pojawiła się kwestia związana ze śmiercią i bardzo niekorzystną interpretacją przepisów podatkowych przez fiskusa.

Wszyscy znamy zasadę, że jak kupiliśmy lub w inny sposób (darowizna, dziedziczenie, zasiedzenie, itp.) staliśmy się właścicielami nieruchomości (ziemi, mieszkania, domu) nie możemy jej sprzedać przez 5 lat, bo zapłacimy podatek dochodowy. 19% dochodu, czyli 19% od ceny po odjęciu kosztów związanych bezpośrednio ze sprzedażą. 

Czasem jednak musimy sprzedać np. mieszkanie, bo np. budujemy dom, zmieniamy miasto lub państwo zamieszkania. Co wtedy? No mamy ulgę. Obecnie jest to ulga mieszkaniowa, co oznacza, że żeby nie płacić podatku musimy całość kwoty uzyskanej ze sprzedaży wydać na nasze osobiste cele mieszkaniowe w ciągu 2-ch lat od końca roku, w którym sprzedaliśmy nieruchomość. Warunki ulgi nie będą tutaj omawiane, bo nie na to chcę zwrócić waszą uwagę.

Wyobraźmy sobie, że po 3-ch latach od dnia zakupu sprzedajemy nieruchomość, bo chcemy kupić większe mieszkanie. Wszystko ok, podatku nie płacimy. Niestety los nie jest dla nas łaskawy i giniemy po roku od dnia sprzedaży. Oczywiście jeszcze nie kupiliśmy nowego mieszkania.

Pytanie co z ulgą? Czy warunek przeznaczenia środków ze sprzedaży na własne cele mieszkaniowe w ciągu 2-ch lat został spełniony? 

Otóż zdaniem organów podatkowych NIE. Poniekąd słusznie, no bo przecież nieboszczyk nie ma już własnych potrzeb mieszkaniowych i osobiście już nie rozdysponuje pieniędzy na zakup innego mieszkania. Zatem zdaniem Ministra Finansów trzeba tą sprzedaż opodatkować 19% podatkiem. Kto go ma zapłacić? Oczywiście spadkobiercy, czyli najprawdopodobniej nasz małżonek i dzieci. Nawet gdy pieniądze te i tak zostaną wydatkowane na cele mieszkaniowe tylko, że już spadkobierców, organy podatkowe każą płacić podatek.

Zdaniem fiskusa, ulga mieszkaniowa jest prawem osobistym podatnika i w związku z tym na podstawie kodeksu cywilnego nie podlega dziedziczeniu. Czyli fiskus korzysta na naszej śmierci. Jak dotąd wydane interpretacje indywidualne (ILPB2/415-179/08-2/MK, IBPBII/2/415-638/10/AK, ITPB2/415-435/09/IB, IPPB4/415-226/08-4/JS,  IPTPB2/415-725/11-2/DS) dotyczą przepisów obowiązujących do dnia 31.12.2006, ale nowa ulga również nie przewiduje sytuacji takiej jak opisałam w tym poście (no bo i po co, skoro budżet na tym korzysta). Możemy zatem być pewni, że stanowisko organów podatkowych do obecnie obowiązującej ulgi będzie identyczne, wszak warunek wydatkowania pieniędzy ze sprzedaży w ciągu 2-ch lat się nie zmienił.

Ja się z takim stanowiskiem nie do końca zgadzam,odwoływanie się przez organy do kodeksu cywilnego jest dla mnie wątpliwą podstawą do obciążania osób trzecich tak wysokim podatkiem i to z odsetkami. Trudno jest mi jednak przewidzieć powodzenie mojego stanowiska w sądach administracyjnych, gdyż nie znalazłam jeszcze żadnego wyroku w podobnej sprawie, choć nie jest to powód, dla którego odradzałabym walkę o własny majątek. Może przyczyną braku zaskarżania takich decyzji jest niewielka liczba podobnych przypadków, albo i tak pogrążeni w żałobie spadkobiercy nie mają już siły na walkę z fiskusem i zatrudnianie prawników lub doradców podatkowych.

Faktem jest jednak, że fiskus znowu interpretuje luki w prawie na niekorzyść........, no właśnie!  kogo? Nie podatnika! Nie, bo spadkobiercy nie sprzedali mieszkania. Osoby trzeciej zobowiązanej do zapłaty podatku innej osoby na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej?  Nikt tu nie zawinił, ani podatnik nie uchylał się od zapłaty podatku ani jego spadkobiercy. Pamiętajmy, że zaległości nie było, podatek był zawieszony na dwa lata. Po prostu polskie przepisy podatkowe są aż tak skomplikowane, że ustawodawca sam już nie umie się w nich odnaleźć i nie potrafi choć jednej kwestii uregulować do końca. Tracą na tym tylko obywatele i przedsiębiorcy.

Do urzędu po zaświadczenie

Mam dobrą wiadomość dla wszystkich, których nie będzie stać na walkę przed sądem o swoje racje w przypadku niekorzystnej interpretacji indywidualnej. Otóż, zamiast występować z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej możemy wystąpić o zaświadczenie, że brak jest obowiązku zapłaty podatku.

W wyroku z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1367/11 Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że zaświadczenie wydane przez organ podatkowy chroni podatnika w sposób zbliżony do interpretacji indywidualnej. Do takich wniosków obliguje zasada zaufania obywateli do organów podatkowych. Oczywiście nie w każdej sytuacji takie zaświadczenie jest możliwe do uzyskania, ale w pewnych okolicznościach można się ubiegać o takie zaświadczenie.

W sytuacji jaką rozpatrywał NSA podatnik uzyskał od urzędu skarbowego zaświadczenie VAT-25, które stanowiło o braku obowiązku zapłaty podatku VAT od przywozu zakupionych w innym państwie członkowskim samochodów (środków transportu). Następnie urząd skarbowy wysłał do podatnika kontrolę i na podstawie identycznych dokumentów, na podstawie których wydał wcześniej zaświadczenie, zażądał zapłaty podatku VAT wraz z odsetkami stwierdzając, że podatnik nie był zwolniony z obowiązku zapłaty VAT od sprowadzonych aut.

Sprawa musiała zakończyć się dopiero w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, gdyż fiskus nie chciał odpuścić. Wstępując do urzędu o potwierdzenie faktów lub obowiązków podatkowych obywatel ufa, że stosując się do zaświadczenia nie zostanie później obciążony obowiązkami podatkowymi. 

Zaświadczenie wydane przez organ administracji publicznej stanowi akt pismo urzędowe, które zawiera domniemanie prawdziwości. Jak można zatem (nota bene przez ten sam organ) twierdzić, ze to co mówiłem wcześniej jest nieprawdą, a za mój błąd ty podatniku zapłać. 

Zostawiając skomplikowany VAT-25 wyobraźmy sobie sytuację notariusza, który może sporządzić akt notarialny sprzedaży odziedziczonej nieruchomości tylko wtedy, gdy zbywca przedstawi mu zaświadczenie z urzędu, że rozliczył podatek od spadków i darowizn lub jemu nie podlegał. Sprzedawca przedstawia taki dokument, sprzedaż dochodzi do skutku a po 2-ch latach urząd stwierdza, że jednak nie wszystko zostało zapłacone, że zbywca się nie do końca rozliczył. Co w takiej sytuacji? Czy umowa notarialna jest ważna? Czy strona powinna ponieść konsekwencje pomyłki urzędu, czy może notariusz jest winien. 

Gdyby urzędnicy czasami pomyśleli logicznie zamiast wyłącznie profiskalnie nie byłoby podobnych problemów. Rzeczą ludzką jest się mylić, ale karalnym wydaje się zrzucanie konsekwencji swoich błędów przez organ władzy publicznej na podatnika, który w konfrontacji z urzędem zawsze jest stroną słabszą.

Single Market Forum 2012 i luźne dywagacje na temat świadomości unijnej urzędów skarbowych

Zbliża się Single Market Forum 2012, na którym zaproszeni prelegenci przez Krajowe Forum Jednolitego Rynku "dokonają bilansu realizacji wniosków wynikających z zapisów przyjętej przed rokiem Deklaracji Krakowskiej", która została przekazana Radzie UE, Parlamentowi i Komisji Europejskiej. Deklaracja przedstawiała postulaty dotyczące ułatwienia zakładania i prowadzenia działalności gospodarczej, mobilności usług, uznawania kwalifikacji zawodowych w UE i inne. SIMFO 2012 można obejrzeć na żywo w internecie 18.10.2012 na stronach:

w w w . f a c e b o o k . c o m / m i n i s t e r s t w o - g o s p o d a r k i ,
w w w . f a c e b o o k . c o m / k o m i s j a e u r o p e j s k a 

Temat Konferencji spowodował, że zaczęłam się zastanawiać nad jakąś akcją, która skierowana byłaby do aparatu skarbowości. Różne instytucje prowadzą kampanie informacyjne i pomagają MŚP podejmować sprzedaż międzykrajową. Uczy się przedsiębiorców, że prawo europejskie ma pierwszeństwo przed ustawami polskimi.

Słysząc jednak urzędnika, że on jest w Polsce i będzie stosować prawo polskie, albo, że urzędnik zrobi jak uważa a Pan niech się odwoła do sądu, przedsiębiorca mówiąc kolokwialnie "głupieje". Skoro przepis zabraniający mi np. odliczenia VAT jest niezgodny z dyrektywą 112, a urzędnik tego prawa nadrzędnego nie zastosuje to co ja powinnam zrobić? 

Myślę, że Skarb Państwa zaoszczędziłby wiele złotówek szkoląc aparat skarbowy z podatkowego prawa Unii Europejskiej oraz uświadamiając urzędników, że zasada, że w przypadku sprzeczności ustawy polskiej z dyrektywą unijną stosujemy prawo unijne, to nie jest tylko slogan reklamowy a rzeczywiście egzekwowalna zasada.

Obecnie Skarb Państwa wydaje w WSA i NSA miliony na obronę stanowiska pro-fiskalnego nawet gdy wiadomo, że fiskus nie ma racji, ale nóż widelec sędziowie orzekną tak jak urzędnicy i będzie więcej kasy do skarbonki. Nikt (w tym Minister Finansów) nie zastanawia się nawet, że zgodne z prawem europejskim wydawane decyzje pozwolą zachować więcej pieniędzy w budżecie państwa niż jedna czy dwie wygrane sprawy w sądzie. A przedsiębiorcy nabiorą więcej zaufania do Polski.

Suma summarum przedsiębiorca zadowolony z respektowania przez urzędy skarbowe prawa unijnego chętniej płaciłby podatki, bo wiedziałby, że na pewno ma taki obowiązek i że nikt nadmiernie z niego nie "zdziera". Pamiętajmy, że zatrudnieni w urzędach radcowie prawni prowadzący sprawy podatkowe w sądach, a także cały aparat sprawiedliwości są opłacani właśnie z podatków.

A co planuje rząd żeby ograniczyć liczbę spraw w sądach? Jak pisałam w połowie września w poście "Pozytywne stanowisko tylko dla bogatych", planuje się podniesienie opłat za zaskarżenie interpretacji indywidualnych w sądzie.

Pozytywne stanowisko tylko dla bogatych

Ministerstwo Sprawiedliwości (MS) chce podwyższyć opłaty sądowe za zaskarżanie interpretacji indywidualnych. Pewnie jesteście ciekawi o ile? Nie o 10% nie 20% nawet nie o 100%. Mniej, więcej? Aż o 350 %. Teraz za skargę do sądu administracyjnego za nieprawidłową naszym zdaniem interpretację  organu podatkowego zapłacimy 200 zł. Po wejściu w życie nowych przepisów ......... 750 zł. 

Powód???

Podobno zbytnie obłożenie pracy sądów skargami na interpretacje indywidualne. Wiadomo też, że w budżecie mamy dziuuuurę, a jakoś trzeba ją załatać. No to należy podnieść opłaty za konstytucyjne prawo obywateli do obrony własnego stanowiska w sądzie.  Poza tym długi okres oczekiwania na rozprawę i wyrok we własnej sprawie nie jest wynikiem wzrostu liczby skarg do sadu lecz całego systemu sądownictwa. Czyż przed powstaniem prawa do zaskarżenia interpretacji indywidualnej sądy nie miały dużo pracy? Myślę, że nie. Narzekanie na robotę nie jest chyba profesjonalnym podejściem do problemy sądownictwa polskiego. Podnieśmy opłaty do dziesiątków tysięcy zł za wpis a sądy w końcu może zaczną sobie radzić.

Jeszcze jedno mnie zastanawia. Czy zwiększenie opłat sądowych rzeczywiście spowoduje zmniejszenie wpływu skarg na interpretacje? Moim zdaniem jeżeli już to niewiele, bo w kto w głównej mierze walczy o swoje prawa? Średnie, duże i wielkie firmy, które stać na usługi doradcy podatkowego i sztab prawników. Drobny przedsiębiorca nawet nie wie że może o taką interpretację wystąpić i jakie korzyści z tego może uzyskać.

Co więcej cały mechanizm może spowodować nierówność podmiotów wobec prawa. Bogaty w takim samym stanie faktycznym, np. przy eksporcie towarów będzie żądał zastosowania stawki 0% VAT dokonując rozpoczęcia procedury celnej w innym państwie członkowskim, organ odmówi, on zaskarży i w sądzie wygra. Organ będzie zmuszony zmienić interpretację. Mniejszy przedsiębiorca tego nie zrobi, bo łącznie koszty zaskarżenia po zmianach MS mogą wynieść ok 3-4 tys. zł, a wyniku nigdy nie można zagwarantować.

Oczywiście organy podatkowe mogłyby uwzględniać orzeczenia sądów, jednak jak pokazuje praktyka tak się staje dopiero, gdy NSA podejmie uchwałę w danej sprawie a i to czasami nie wystarcza.

I znów budżet się bogaci kosztem konstytucyjnych zasad prawa do sądu. Podobno podwyższone opłaty mają nie dotyczyć niektórych ulg? Jakich, kto je wyznacza i o których ulgach resort zapomni? Okaże się wkrótce.